i lit up a cigarette kagabi. A close friend and coleague at work got axed due to attendance issues. Wala akong nagawa para ipaglaban siya. To think na siya ang dahilan kung bakit nandito ako ngayon sa trabahong ‘to. I couldn’t even console her. ‘Di ko alam kung ano ang sasabihin sa kanya. Yung mga taong "nang-api" sa kanya ay mga taong kasundo ko at umaalalay sa akin sa iginagapang kong promotion.
Si Cesar Montano daw ang gaganap sa biopic ni Ninoy Aquino. Marilou Diaz Abaya might direct. Wow! Ngayon pa lang excited na ako for this project.
Balang araw, kung mabibigyan ako ng pagkakataon, ganito ang mga uri ng proyekto na nais kong gawin. At marami pang iba. Gusto ko sanang magkaroon ng film version ang FLORANTE AT LAURA na parang Kingdom of Heaven or Braveheart ang treatment. ‘Di ba ang lupit kung may big battle scenes ang labanan ng Albanya at mga moro?
Astig din kung may film about the Death March of Bataan, tapos may love story na parang Pearl Harbor ang drama.
E what if i-remake ulit ang Anak ng Bulkan, this time with better special effects at par with Hollywood’s ILM? O, di ba parang Kingkong lang.
Gawan din natin ng movie ang mga kaganapan ng EDSA. Maraming bida, kanya-kanya sila ng istorya, lahat ay pagtatagpuin sa EDSA.
Pagsamasamahin natin sa isang movie sina Darna, Captain Barbell, Lastikman, Volta, Krystala, Super Inggo, at Pedro Penduko ala Justice League.
Ikaw? Ano sa tingin mo?
Sa mga bumati nung birthday ko, sa mga nakaalala, sa mga nag-try kumontak, sa mga ‘di alam na birthday ko pero naka-isip sa akin sa ‘di maipaliwanag na dahilan, MARAMING SALAMAT!!! Pasensya na kung ipinagdamot ko sa inyo ang araw na ito. ‘Wag sana kayo magtampo, sana ay ibalato nyo na lang yun sa akin. Mas masaya sana kung magkakasama tayo, pero hindi umayon ang pagkakataon.
Sa mga bumibisita sa blogsite ko at naglalaan ng panahon upang basahin ang mga laman ng puso’t isipan ko, Maraming Salamat din. Napakahalaga sa akin na malamang naririnig ang aking tinig. Sana ay mahipo nito ang inyong mga puso at mapukaw ang inyong mga isipan.
Hindi ako napakagaling na tao, marami akong kahinaan. Tao lang ako e. Isang tao na nagnanais na matuto, na maunawaan ang buhay, at mapagtanto ang dahilan kung bakit nandito ako sa mundo. Yun ang nais nating lahat, ‘di ba? Tila walang katapusan ang paglalayag. Kaya kailangang maitala lahat ng aral na itinuturo sa akin ng buhay. Kaya may blogsite na tulad nito.
Be inspired by others. Don’t be afraid to let others touch your heart. It heals! Each day, each chance you get, tell your friends, your family and the people you love how much you appreciate them. Sila ang maaasahan mo sa iyong paglalayag sa buhay. Sa kanila ka matututo, sila ang huhubog ng kahulugan ng buhay mo.
Today I turned 27.
Naaalala ko nung namatay si Rico Yan. Kabababa lang namin ng Banahaw noon. Good Friday. Lahat ng bahay na madaanan namin, siya ang laman ng telebisyon. Nung mga sumunod na araw, tuloy pa rin ang coverage ng burol niya. Libu-libo ang mga taong pumipila sa La Salle makita lang ang mga labi niya. Kaliwa’t kanan ang mga artistang nagpapa-interview, puro magaganda ang sinasabi sa kanya. Namatay siya sa edad na 27. Habang pinapanood ko ang lahat ng ito, naisip ko, he has lived a full life at 27. Nasaan kaya ako sa edad na yun?
Well, nandito na ako. Nakarating na ako sa edad na 27. Have I lived a full life? Honestly, I don’t know. Or perhaps, I’m afraid to think that I haven’t. Tama ang sabi ng iba, life is tough. But I am a survivor. Marami nang pagsubok at kabiguan ang aking nalampasan, pero eto, nakatayo pa rin ako.
Nung magbalik ako sa call center, sabi ko sa ilang kaibigan ay ipapahinga ko na ang pangarap ko na maging screenplay writer. Ngayon, narealize ko na mali pala na gawin yun. God has blessed me many times in the past. Kahit may mapapait na kabanata sa buhay ko, may matatamis na sandali rin. Mahilig kasi ako magbilang, kaya imbes na ma-enjoy ko ang buhay, ginawa ko itong scoreboard para sukatin kung hanggang saan na ang naabot o gaano na kalalim ang kinalugmukan ko.
Handa na akong tumingala ulit. Handa na akong muling mangarap. Kunsabagay, ano’ng saysay ng buhay na walang nais puntahan. Ngunit sa pagkakataong ito ay nanamnamin ko na ang byahe papunta dun. Para kung di ko man marating ang nais kong kalagyan, may napala naman ako sa bawat sandaling gugugulin ko sa paglalakbay. Ayon nga sa kasabihan, it’s not the destination that matters, it’s the journey to get there.
Ipagdiwang natin ang buhay!!!
It has been more than two months since i decided to quit smoking. No regrets. It’s a continuing struggle, but I’m getting stronger with my resolve. I stopped counting the number of days. But I won’t stop talking about this small achievement, in hopes of inspiring my friends and other people.
Thank you.
Thank you Shiela.
Thank you Girlie.
Thank you Greggy.
Thank you Boggs.
Thank you Yay.
Thank you Lhen F.
Sa mga taong nagpapalakas ng loob ko, salamat.
Sa mga patuloy na nagtitiwala at naniniwala, salamat.
Sa pamilya ko, salamat sa ‘di pang-iiwan. Salamat sa pag-unawa.
Sa Magwayen at Tugon, salamat sa saya at sa pagkakataong makatakas at makalimot.
Salamat sa iyo, Panginoon. ‘Di mo ako pinabayaan. Binigyan mo akong muli ng pag-asa. Nung akala ko wala nang magandang mangyayari sa buhay ko, hinipo mo ang puso ko, ipinakita mo sa akin ang daan.
