Wicked Without Remorse

        I asked a friend how his day was the other night. Ang sabi niya, malungkot daw siya. Kasi may kulang daw sa araw niya, masyado raw siyang maraming iniisip. I tried to make him smile. Although I did make him smile, I know, deep inside, nandun pa rin yung lungkot niya. Nahawa tuloy ako sa lungkot niya. I felt like I failed as his friend. I was not able to help.

        Siguro, gusto ko lang na lahat masaya at kung pwede nga lang ay perpekto. Kahit 26 years old na ako at sobrang dami na rin ng napagdaanan na mga challenges at problema, sobrang idealistic pa rin ako. 

          Three weeks of cold turkey. Wow! It amazes me na kinakaya ko. Not a single cigarette in the last 21 days. Last night, I was thanking God kasi, ‘pag natetempt ako na magyosi, I feel strong and firm sa decision ko na mag-quit. I hope, dun sa mga bumabasa nito na naninigarilyo, ma-inspire ko kayo. I’m sure pumasok na sa isip nyo na mag-quit din. ‘Wag nyo isipin na ‘di nyo kaya. I’m a living proof na basta determinado ka, hindi imposible.

        I decided to have a weekly countdown till the 52nd week, para bantayan ang resolve ko na iwan na ang bisyo ng sigarilyo. This is it! 49 weeks to go.

        Magulo at maingay sa Arrival Area ng airport. Mahigpit ang hawak kay Armando ng dalawang gwardya. Sa likuran ay nakasunod ang stewardess na galit na nagsusumbong sa Hepe ng Airport Security. Hindi alam ni Armando kung saan siya dadalhin ng mga ito.

        Sasalubungin sila ng maraming reporters at photographers. Sunud-sunod ang mga flash ng camera at iisa ang isinisigaw ng mga tao. Raul! Raul! Ilang sandali lang bago mapagtanto ni Armando na siya ang tinatawag ng mga ito.

        "Bitiwan nyo ako!" utos ni Armando sa mga gwardya. "Hindi Raul ang pangalan ko. Nagkakamali kayo!"

        Papalag si Armando at makakawala. Susuntukin niya ang isa sa mga gwardya na may hawak sa kanya. Tatlong gwardya naman ang biglang susulpot at pagtutulungan nilang pigilan si Armando. Ididiretso nila siya sa isang Holding Room. Hindi makakasunod ang mga reporters dahil haharangan ang mga ito ng mga gwardya. Pero isang babae ang papayagan nilang makapasok.

        Si Rachel.

        Bubulyawan ng babae si Armando pagkapasok na pagkapasok sa silid. "What the hell was that?!" Mandidilat si Rachel. "Seriously, are you out of your mind? Raul naman!"

        "Hindi ako si Raul," pagpupumilit ni Armando.

        "Kaya ka nagpunta ng States para magpalamig, para makalimutan ng tao ang mga intriga sa ‘yo. Alam mo ba na kinansela ko ang mga appointment ko para lang sunduin ka ng personal?! Hindi ko na obligasyon yun bilang manager mo, pero eto ako. And then what? I catch you assaulting that guard in public, in front of hundreds of reporters!"

        Yuyuko si Armando. Hihinto ng pagtalak si Rachel at pamemewangan ang lalake.  Mayamaya ay magsasalita si Armando, mahina ang tinig, puno ng kalungkutan.

        "Gusto ko nang umuwi. Pabayaan nyo na ako. Nakikiusap ako."

        Iiling si Rachel. "Kakatayin ka na naman ng press sa mga write-ups! Sabi ko na nga ba, mali na pumayag akong umuwi ka na."

        Pagmamasdan ni Armando si Rachel, tumutulo ang luha sa mga mata. "Parang awa mo na. Gusto ko nang bumalik kay Salve."

        Matitigilan si Rachel. Hindi yun ang unang pagkakataon na narinig niya ang pangalang yun. "My God. What’s happening to you? Are the nightmares back?"

         Cyclops dies after appearing in measly four sequences. Xavier gets incinerated. Jean gets clawed as a supreme sacrifice. Yet, still, the last installment of the X-Men trilogy is easily the most action-packed and dramatic x-flick. Sobrang intense yung face-off ni Phoenix and Xavier sa Grey residence. Kung di mo binasa yung mga spoilers sa internet, mapapamura ka talaga nung maging abo si Xavier. Hahaha. Ako kasi napa-shit sa sinehan! Buti na lang wala gaanong tao (takot talaga mga tao sa SM San Lazaro, hehehe). Lupit din nung battle scene sa Alcatraz. Wow talaga! Kung ‘di mo pa napapanood, i suggest you stay on your seat til the end of the credits. May huling hirit pa, bukod sa pagpapagalaw ni Magneto ng chess piece. hehehe

        Trish texted me last night. Sabi niya, masugid raw niyang sinusubaybayan ang mga blogs ko. Thank you, my friend. I know, marami-rami na rin ang bumibisita sa blog ko. Sa inyong lahat, sana’y may mapulot kayo sa mga ibinabahagi kong mga kwento. Sana ay mapag-isip kayo nito. Sana ay makatulong ito upang mas lubusan ninyo akong makilala.

        As you may already know by now, sinimulan ko na ang Makita Kang Muli. Isa itong kwento ng pag-ibig, soulmates, past lifes, and redemption. Sana ay magustuhan ninyo. Malapit nyo nang mabasa ang susunod na bahagi.

        I miss travelling. Kaya siguro sobrang na-enjoy ko yung Pangasinan last April. I love long bus rides. I love cruising. I love flying. Dati, may mapa pa ako ng Pilipinas, tapos may push pins na nakatusok sa mga lugar na napuntahan ko na. Ayun tuloy, super reminisce ako kanina. Binuklat lahat ng mga photo albums, habang may senti na tugtog sa background, hahaha. Pagdating ko sa SSEAYP pictures, dun na nangilid ang luha ko. Mga ganitong panahon nung 2003, naghahanda na ang Bidlisiw para sa 2 months na programa.

Kasama ko si Pagna sa picture na ‘to. Nasa likod namin ang famous Singaporean landmark, ang Merlion. Akala ko dati, yung malaking merlion sa Sentosa ang original. Mali pala. Eto palang maliit na bumubuga ng tubig sa bay. Malupit ang Singapore. Ganda ng mga hotels. Lalo na yung Fullerton Hotel. Sobrang majestic, lalo na pag gabi. Magandang setting for a romantic movie. Si Pagna ang foster brother ko sa Singapore. Taga-Cambodia siya. Fluent siya mag-english kaya nakakapag-usap kami. Matalino rin at mabait. Kaya okay siya kasama sa paglilibot ng Lion City. Mapadalhan nga ng email si Pagna! Ang tagal na mula nung huli kaming magsulatan.

I loved Malaysia. Nag-dock kami sa Port Kelang, tapos byahe agad papuntang Kuala Lumpur. Gabi na kami dumating, kaya sobrang ganda ng Petronas Tower nung una naming makita. Sobrang illuminated siya, buhay na buhay, towering all over the place. Nung umaga, bumalik ulit kami. Pumunta rin kami sa KLCC (Kuala Lumpur Commercial Center), para siyang mall sa base ng Petronas. Yun na yata ang pinakamalaking mall na napasok ko. Ewan ko lang kung tinalo talaga siya ng Mall of Asia natin sa Pasay. Kasama ko dito si Al, pinoy din, from Zamboanga, tsaka mga bebots na bumubuntot sa amin. Hehe. From Laos & Thailand.

Wow! Thailand will blow you away. Napaka-rich ng culture, napaka-bait ng mga tao, napakaganda ng mga lugar. Nakatayo ako sa harap ng Royal Palace, ang dating tahanan ng hari. Kagagaling lang namin sa mga buddhist temples. Ang daming turista. Ang init!

Da best ang Japan! Sobrang makulay, sobrang high-tech, sobrang linis ng paligid, sobrang bait at friendly ng mga tao kahit ‘di kayo magkaintindihan, hehehe. Sarap-buhay kami when we were in Tokyo. Biruin mo, naka-check in kami sa Hotel New Otani, the most prestigious hotel doon. Tapos, nung nandun na kami, hindi na masyadong istrikto ang mga organizers nung program. Kaya, hala, sige, lakwatsa, gala halos gabi-gabi. Kasama ko dito sa pic ang mga boys ng Bidlisiw. Nasa Shibuya kami. Nadiscover namin na makakabili ka ng Liquid Ecstasy at mga hentai na manga sa kalsada. Kaliwa’t kanan ang mga slot machine centers at mga mini-casino. Ang lamig. As low as 5 degrees celsius.

        Haaay… Kakamiss yung dalawang buwan na yun! Miss ko na rin mga fellow youth ambassadors ko. Paging Bidlisiws!

         Pinipigilan ni Armando ang mga luhang kanina pa nangingilid sa kanyang mga mata. Matagal na niyang pinananabikan na makabalik ng Pilipinas, ngunit lagi siyang nakakahanap ng dahilan upang ipagpaliban ang pag-uwi. Ngayon, sakay ng Bapor Insulares, ‘di pa rin siya makapaniwala na isang trahedya ang magdadala sa kanya uli sa lupang sinilangan.

        Patay na si Salve. Wala na ang kaisa-isang babaeng minahal niya.

        Pagmamasdan ni Armando ang mga bote ng alak sa ibabaw ng mesita sa tabi ng kanyang higaan. Pawang wala nang laman ang mga ito. Naka-walong serbesa na pala siya. O, baka sa sobrang tapang ng alak, ay nadodoble lamang ang tingin niya at sa totoo’y nakaka-apat pa lamang siya. Ipipikit ni Armando ang mga mata. Wala na siyang pakialam kahit ilan pa ang nainom niya. Kung tutuusin, gusto pa niyang tumungga at isagad ang pagkalango. Kaya lamang ay ‘di na niya kayang tumayo upang kunin ang natitirang serbesa sa estante.

        Babahain ang kanyang isipan ng mga alaala nila ni Salve, magkasama, masaya, nagmamahalan. Buhay na buhay ang imahe ng napakagandang mukha ng kasintahan - ang makinis at mala-sutlang kutis nito, ang mapupulang labi na laging nakangiti, ang matangos nitong ilong, at mga matang kung mangusap ay ubod ng lambing.

        "Hihintayin kita," ang huling sinabi sa kanya ni Salve mahigit isang taon na ang nakakaraan. Ayaw tumigil ang pagdaloy ng luha sa mga mata ng dalaga. Halos madurog ang puso ni Armando. Kung ‘di lamang sa masidhi niyang ambisyon na makapag-aral sa Europa at maging instrumento ng Kilusang Propaganda para sa kalayaan ng Inang Bayan ay hindi niya iiwan si Salve.

        "Babalik ako. Pangako." Pagkasabi nun ay lumulan na ng barko si Armando at ‘di na muling lumingon sa kanyang likuran. Marahil ay natakot rin siya na baka magbago ang kanyang isipan. Isang bagay na ngayon ay pinagsisisihan niya.

        Lilipas ang magdamag. Lumulutang si Armando sa pagitan ng pananaginip at pag-alimpungat. Isang tinig ang tuluyang gigising sa kanya.

        "Sir, I’m sorry to wake you up," boses yun ng isang babae. "We have landed in Manila."

        Masisilaw si Armando sa liwanag na bubulaga sa kanyang pagdilat. Ilang sandali niyang aaninagin ang paligid. Nananaginip ako. Nasaan ako? Mga hilera ng upuan ang kanyang makikita. Wala ang kama, mga silya, at iba pang mga gamit sa kanyang silid sa Bapor Insulares. Titingalain niya ang babaeng nakatayo sa kanyang harapan. Hindi niya ito kilala.

        "Sino ka?" usisa ni Armando sa babae. "Ano’ng ginagawa ko rito?"

        "You’re in Manila, Sir," sagot nito sa kanya. "You’re home."

        Didiretso ng upo si Armando. Sa unang pagkakataon ay mapapansin niya ang sariling kasuotan. Napalitan ang kanyang itim na pantalon ng asul na maong. Ang damit niya ay nagbago rin. Sa kandungan niya ay nakapatong ang isang dyaryong nakatupi. May kung anong pwersa ang magtutulak sa kanya para damputin yun at suriin.

        Ang petsa sa unang pahina ang gugulantang sa kanya: May 22, 2006.

        Isa itong malaking kalokohan! Mayo Bente Dos ngayon. Pero mali ang petsang ito.

        Taong 1886 pa lamang!

        (Itutuloy…)

Sablay yung resolution ko na tigilan na ang pag-inom. Kagabi, bumaha ng vodka at red horse. Tao lang ako, mahina at marupok, nyahahaha. Pero ‘di naman ako nagpakalasing. Ayos na rin yun. About smoking, well, tomorrow ay two weeks na akong clean. Yahoo!!! Sa mga nagbabasa nito na alipin pa rin ng yosi, tigilan nyo na ang bisyong yan! Wala maibubuting dulot sa katawan. Naks! Spokesperson na ako ng DOH, hahaha.

        Eleven days nang walang yosi. Wuhooo! Bukas, party ni Daryl. Inuman yun panigurado. Susubukan kong sundin ang payo ni Len na alisin na rin ang pag-inom. Naks! Clean living na talaga. Baka sunod dito e mag-gym na ko. hehehe.

        Sabi ni Dennis, interview ko na daw sa Monday, at nandun si Dave. Gigisahin kaya niya ako na parang ibang tao? O mananaig kaya ang pagiging magkaibigan namin? Gusto kong isipin na walang sama ng loob sa akin si Dave. Sa tingin ko naman ay deserving ako na maging Next In Command niya. Sobrang mahal ko ang OSA at marami ako gusto gawin na alam ko na magagawa ko para sa PLM. Issue pa rin kaya ang pag-alis ko noon? Handa naman ako sa mga isasagot ko. Sana ay maging maayos naman ang lahat.

        Hanep din yung journey ko last year e. After resigning from PLM nung January 2005, I worked for Call Centers. Maganda ang sweldo, maganda ang building, ang bilis ng takbo ng mundo, nag-360 ang lifestyle ko. Breakfast sa Dencio’s. Starbucks every 2 hrs. Taxi tuwing bibyahe. Ako na ang inuutangan, hehehe. Pero kahit naranasan ko ang malaking sweldo, hindi pala masaya. Kulang. Biglang nagkaron ng butas sa puso ko, at walang laman yun. Empty.

        Pero ang ite-treasure ko sa isang taon nang pamamalagi ko sa daigdig ng call center ay ang mga taong nakilala ko, naging kaibigan, nakasama. Saludo ako sa inyo. May mga kwento tayong pare-pareho: problema sa pamilya, lovelife, health, credit card, at iba pang mga bagay na kung minsan ay wala ring kwenta, hehehe. Sana ay magkita-kita tayo ulit. 

I just found out on the internet today that Mario O’ Hara will be directing a movie starring Cid Lucero (yung batang Asval sa Etheria) and Katherine Luna. Isasali yata nila sa Film Fest sa December. You might ask, E ano ngayon? Well, the film is BIDASARI. Yes! The musical play that made Magwayen the Official Theater Group of Pamantasan will now be in the big screen. Pero, teka lang. Hindi po adapted sa script ko yung pelikula. Wala nga akong idea kung ano istorya ni Mario O’Hara. Ang dinig ko, drama daw. Magaling na writer at direktor si O’Hara. Tingnan na lang natin kung mapapantayan niya ang aking obra, bwahahaha! Magyabang daw! Pagdating siguro ng filmfest, ang daming kakilala at kaibigan ko na nakapanood nung play namin ang lalapit sa akin at magtatanong kung ako ba ang sumulat ng pelikulang yun. hehehe. ngayon pa lang nag-eenjoy na ako, bwahahahaha!